Lancia Stratos HF #6 B. Waldegård / H. Thorszelius Rally Monte Carlo 1976 IXO 1:18

Björn Waldegård i Sandro Munari jeździli tym samym samochodem odmiennym stylem. Szwed znany był z gładkości i precyzji linii — podejście skandynawskie, które działało znakomicie na śliskich nawierzchniach Monte Carlo. Ten IXO Lancia Stratos HF 1:18 diecast dokumentuje samochód #6, który Waldegård prowadził z pilotem Hansem Thorszeliusem w Monte Carlo 1976 — ten sam fabryczny Stratos Lancia, inna historia z tego samego rajdowego weekendu.

IXO Lancia Stratos #6 1:18 — malowanie Waldegårda i precyzja odlewu

Samochód #6 nosił w Monte Carlo 1976 ten sam schemat graficzny co #10 Munari — fabryczne barwy Lancia z identyfikatorami startowymi i logo Marlboro. IXO rozróżnia oba modele numerami startowymi i tablicami identyfikacyjnymi na dachu i drzwiach, co pozwala kolekcjonerom parować je bez możliwości pomyłki. Na numerze #6 widoczna jest ta sama precyzja pozycjonowania naklejek co na #10: tablice startowe leżą płasko na klinie nadwozia, logo sponsora nie wykrzywia się na krzywiznach błotników.

Odlew cynkowy IXO realizuje klinową geometrię Stratosu z proporcjami odróżniającymi go od każdego innego eksponatu na półce. Szerokość bryły w stosunku do długości — ekstremalnie różna od proporcji klasycznego GT czy sedana — daje Stratosowi natychmiastową rozpoznawalność nawet z boku, gdzie klinowy dach i tylne podcięcia nadwozia są widoczne bez dodatkowej analizy. Drzwi otwierają się na zawiasach z kontrolowanym oporem, umożliwiając wgląd do kabiny ze stalową klatką bezpieczeństwa właściwą dla WRC epoki lat 70. — prostą konstrukcją, która stanowi czytelny kontrast wobec skomplikowanych systemów kabinowych współczesnych samochodów Rally1.

Przy długości około 23 centymetrów model Stratosu zajmuje na półce mniej miejsca niż typowy sedan w tej samej skali — krótki rozstaw osi oryginału przekłada się na wymiary modelu wiernie oddające proporcje maszyny Gandiniego.

Björn Waldegård — nordycka precyzja w fabrycznym Lancia Stratos

Waldegård startował w WRC w złotej erze rajdów, gdy kierowcy zmieniali marki między sezonami z łatwością niewyobrażalną we współczesnych kontraktach fabrycznych. Szwed prowadził dla Porsche, Forda, Toyoty i Lanci — każda marka doceniała jego wyjątkową umiejętność doboru tempa do nawierzchni i warunków. Na Stratosie Waldegård był kierowcą gościnnym Lanci, uzupełniając program fabryczny Munariego na wybranych rundach.

Monte Carlo 1976 było jedną z takich rund. Thorszelius jako pilot zapewnił precyzyjne notatki na odcinkach mieszanych — suchy asfalt w dolinie, lód i śnieg na górskich przełęczach powyżej 1500 metrów. Waldegård kończył zawody za Munarim, co w kontekście dominacji Lancia na tej rundzie przekłada się na wynik solidny dla kolekcjonerów dokumentujących kompletną obsadę fabryczną Monte Carlo 1976. Identyfikacja pary Waldegård-Thorszelius widnieje na wnętrzu kabiny modelu.

Dla polskich kolekcjonerów zainteresowanych historią rajdów, Waldegård reprezentuje zjawisko charakterystyczne dla WRC lat 70.: kierowca wszechstronny, niezwiązany lojalnością z jedną marką — wzorzec niemożliwy w dzisiejszych wyspecjalizowanych programach fabrycznych. Na polskim ForumModelarskie.pl ta epoka kierowców jest regularnym tematem dyskusji o tym, co sprawiało, że rajdy tamtych lat były inne.

Para Stratos Monte Carlo 1976 — kompletna narracja rundy na jednej półce

Model 18RMC162B tworzy z 18RMC162A (#10 Munari) kompletną parę dokumentującą fabryczne zaangażowanie Lancia w Monte Carlo 1976. Na wspólnej ekspozycji oba Stratosy pokazują, czym był program Lancia tamtej epoki: wielosamochoda fabryczna ofensywa z najlepszymi dostępnymi kierowcami. Numer #6 Waldegårda i #10 Munari obok siebie tworzą miniaturowe odwzorowanie tej strategii i dają kolekcjonerom rzadką możliwość pokazania logiki drużynowej WRC sprzed pięćdziesięciu lat.

Klinowe proporcje obu modeli wzajemnie się wzmacniają na wspólnej półce — dwa identyczne samochody z odmiennymi historiami wynikowymi z tego samego weekendu rajdowego. Dla kolekcjonerów budujących chronologię WRC od lat 70. po współczesność, Stratos stanowi absolutny punkt startowy: klasyczny model rajdowy 1:18 sprzed ery Group B, gdy rajdówki były jeszcze pochodną drogowych samochodów sportowych lub, jak w przypadku Stratosu, rewolucyjnymi konstrukcjami z silnikiem zapożyczonym wprost z włoskiej supersportówki.